„Platt maakt“ Dörnanner in Pa sien Staaltje-Kanon
Wer kann historische Ereignisse besser beurteilen: die, die dabei waren, oder die, die etwas darüber gelernt haben? Und was bedeutet es, wenn Senioren von „der Währung“ sprechen? Wilko Lücht erzählt.
Domaals bi de Währung, do kregen wi veertig Mark, un dat anner Geld, wat wi noch harren, was tomaal nix mehr weert“, see Pa, schoov sien Slaatje van een Sied na d‘ anner un lehnde sük in ’t Hörn torügg.
„Verkehrt, Pa,“ meende Beeimin. „Twee Week later gaff ’t d’r twintig Mark bovenup, van Spaarinlagen bleev en Teihndel över un Lohn wurr futt een to een utbetahlt.“ – „Weerst du d’rmit bi of ik?“, Pa reckde sük weer na vörn. „Wenn all so denken deen as du, wuss nüms, wat vör mehr as söventig Jahr geböhrt is“, see Beeimin.
„Caesar sien Kook wuss mehr van d’ gallische Krieg as en Wetenskupper van vandaag – dat hest du sülvst seggt!“ Pa sien Stimm wurr all feller van Stolt. „Een to null för di“, meende Beeimin. „Man wenn du al van ;de Währung‘ proten deist, mutt nu egenlik dien Staaltje van de versluurt Lohnpüüt komen.“
„Ik versluur kien Lohnpüten“, antwoordde Pa. Daar wuss woll en Synapse in Pa sien Bregen nich, waarhen. Denn alltied, wenn Pa van „de Währung“ proten dee, kweem he ok up de versluurt Lohnpüüt to proten.
Dat Staaltje gung so: As Pa up Fredag, de 18. Juni 1948, sien Wekenlohn as Müürkergesell kriegen sull, harr Hobbiesiefken, de bi Müürkerbaas Gertjediers up ’t Kontoor satt, Pa sien Lohnpüüt versluurt. So kunn Pa sien Lohn för verleden Week eerst een Week later kriegen. Tüskenin geböhrde dat, wat Pa as „de Währung“ beliektekent. Lohn wurr een to een umrekent, also muss Hobbiesiefken Pa sien Deiten een Week later nich in botterweke Reichs-, man harte D-Mark utbetahlen. Hobbiesiefken weer in d‘ Mors beten, Pa mook een up Klüütje. Wat sall ’t ok, doch Beeimin, villicht kummt Pa weer up dat kanonische Enn, wenn he dat Staaltje bi ’t token Maal vertellen deit.
Man dat Elend gung wieder. Anner Dag schoov Pa weer sien Slaatje van een Sied na d‘ anner un lehnde sük in ’t Hörn torügg. „Dat is seker al Stück of veertig Jahr her“, hoov Pa an, „as ik in d‘ Kark maal so en naar Hoost kreeg. Glückelkerwies satt do Eilberich-Möh in desülvige Bank un kunn mi mit en Pepermüntje uthelpen.“
„Ja, un wieder?“, froog Beeimin. „Wieder? Dat Staaltje is to Enn,“ meende Pa. „Van wegen! Du hest doch noch an Eilberich-Möh seggt, för dat Pepermüntje kunnst du hör woll fiev Mark geven,“ bemurk Beeimin. „Hebb ik dat wiss seggt?“, froog Pa. „Fiev Mark för een Perpermüntje is doch vööls to düür!“
„Du musst di maal mehr an dien Staaltje-Kanon hollen!“, meende Beeimin an Pa. De antwoordde blot: „Singen was ja noch nooit mien starke Sied.“
Well de Regenschrift nich kann, för de word ’t düür
Wo traditionell is de Gallmarkt?
„Mien Gott, he kann kien Plattdüütsk (mehr)“
