„Platt maakt“ Striet an d’ Wohnzimmerdisk
Was, wenn ein Paar sich in der Zeitung entdeckt - noch dazu in der Situation, in der es sich gerade befindet? Wilko Lücht beschreibt, was dann passiert.
Heinz un Siebeltje satten up Sönndagnamiddag an d‘ Wohnzimmerdisk un drunken Koffje. Tomaal keek Heinz van sien Bladd hoog un froog: „Du, Siebeltje?“ Do fullen Siebeltje vör Schreck de Stricknadels ut d‘ Hand. „Siebeltje,“ see Heinz, „hier steiht en plattdüütsk Geschicht in ‘t Bladd, de fangt so an: ,Heinz un Siebeltje satten up Sönndagnamiddag an d‘ Wohnzimmerdisk un drunken Koffje. Tomaal keek Heinz van sien Bladd hoog un froog: ‚Du, Siebeltje?‘ Do fullen Siebeltje vör Schreck de Stricknadels ut d’ Hand.‘“
Siebeltje see: „Dat kunnen doch wi wesen!“ – „Daar wull ik nich up an,“ antwoordde Heinz. „Wenn ik in en oostfreesk Dagbladd en plattdüütske Artikel lees, waar en oostfreesk Paar woll Platt proten, man up Sönndagnamiddag Koffje drinken deit – un kien Tee! Wat sall ik daar van hollen?“ – „Man wees doch blied, dat . . .“ – Siebeltje kweem gaar nich to Woord, Heinz futerde all wieder: „Un denn sitt een in Oostfreesland doch nich an d‘ Wohnzimmerdisk, man in d‘ Stuuv an d‘ Tafel! Un wenn de Schriever sük al de Meit maakt hett un denkt sük de moje oostfreeske Naam Siebeltje ut, waarum heet hör Keerl denn eenfach blot van Heinz? Daar harr Hero of Heyo of Menno doch vööl beter passt! Un ‚Schreck‘ is doch ok kien Platt! De Schriever harr man lever dat Verb ‚verfehren‘ bruken sullt.“ – „Ja, daar hest du Recht!“, meende Siebeltje. „Nu laat mi doch maal utproten!“ bölkde Heinz, un sien Philippika funn kien Enn: „De Woorden sünd dat een. Denn ok noch de Satzboo: Ik sitt nargends UN drink Tee. Wenn, denn sitt ik enerwaars TO Tee drinken. Dat klingt doch futt vööl plattdüütsker!“
„Du hest vullkomen gro‘ Foten,“ meende Siebeltje, „man denn sull di ok noch upfallen wesen, dat dat nich ‚Stricknadel‘ . . .“ – „Breinadel!“, full Heinz sien Ollske in ‘t Woord. „Van wegen: Preem heet dat!“, meende Siebeltje. „Ja, mit Handarbeiden hebb ik ‘t nich so,“ see Heinz.
„Man Heinz, ik will maal bekennen: Ik hebb de Artikel vanmörgend al in ‘t Geheel lesen. Wiss ut d‘ Hand fallen is mi, dat dat Paar so klischeehaft daarstellt word. De Mann unnerbreckt sien Ollske alltied un belehrt hör över plattdüütske Grammatik, un wenn dat Ollske denn maal seltenerwies to Woord kummt, denn kummt vandag, dat se sük blot mit Froolüüthemen so as Handarbeiden utkennen deit.“ Un daar muss sogaar Heinz mit Siebeltje akkerderen: So kunn een vandaag kien plattdüütske Artikels mehr för ‘t Bladd schrieven. Dat gung d‘ verkehrt Kant an.
Wat he’ wi lacht bi de Witzen van d’ KI
Woordentellen mutt ok maal wesen
Well de Regenschrift nich kann, för de word ’t düür
